AHMETLER KÖYÜ  BURASI BENİM KÖYÜM     

Köyümüz üç Ahmet tarafından kurulduğu için ismi Ahmetler köyü olarak kalmıştır. Dağlık bir bölgede yer almaktadır. Köyümüzün bir tane camisi ve birleştirilmiş sınıflı bir ilkokulu vardır. Okulumuzun 16 tane öğrencisi bulunmaktadır ve bu sayı giderek azalmaktadır.140 haneli bir köye sahibiz. Köyde ağırlık olarak yaşlılar ikametgâh etmektedir. Köy halkının çoğunluğu çocuklarının eğitiminden dolayı şehre göç etmiştir. Köyde 30’un üzerinde dul  bayan halen yaşamaktadır. Ekonomisi çiftçilik ve ağırlık olarak küçükbaş hayvan besleyerek geçimlerini sürdürmektedirler. Gülen dağı ve tarihi mağaraları ile ünlüdür. Köyde Yörük şivesi kullanılmaktadır. İnsanların birçoğu yazın hayvanların otlaklık nedeni ile yaylara göç etmektedir. Ağırlık olarak göçebe bir hayat sürdürüyorlar. Tabi bu sayı geçmişe oranla daha azdır çünkü birçok insan yaşlandığı için vede sağlık problemlerinden dolayı bırakmışlardır yeni nesilde devam etmemektedir. Köyde su parayla değildir su köylüğünün emeği sayesinde dağın doruklarından uzun uğraşlar sonucu köye getirilmiştir. Köyümüzün üç tane büyük çeşmesi vardır. Her evde su, telefon, elektrik, gün ısı vardır. Köye ait iki tane köy evi vardır. Köyümüze gelen öğretmen ve imam ikametkah etmektedir. Köyde sağlık evi yoktur. Ulaşım ise haftanın iki günü köyden kalkan köy dolmuşları ile sağlanmaktadır. Acil durumlarda ulaşım zordur özel aracın olmadığı sürece. Köy halkı güler yüzlüğü ve misafir perverliliği ile tanınır. Köylü çok fakir olmamasına rağmen evlerin içerisinde düzen yoktur ve temizliğe dikkat edilmemektedir su parayla olmamasına ve çok bol olmasına rağmen. Saman ve ahşap evlerin yanı sıra yeni beton ve modern evlerde vardır. Kıyafetleri ise klasik Anadolu kıyafetleridir köye has özel bir kıyafetleri yoktur. Ben köyden ayrılalı 12 yıl olmuştur.

    Köyümü de köylüyü de çok seviyorum. Sevgili K.ATATÜRKÜNDE sözünde olduğu gibi köylü şehirlinin efendisidir çok doğru bir söz. Köylü gerçekten üreticiler ve emekçilerdir. Havasıyla, suyuyla, yiyeceğiyle her şeyin doğalından yararlanmaktadırlar ve bizlerden daha sağlıklı bir yaşam sürmektedirler. Benim ayağımda abartmıyorum şehirdeyken  üç tane çorap giyiyorum iklimin sıcak olmasına rağmen ama köy buradan soğuk olduğu halde birçok kişinin ayağında çorap dahi yok ve hasta değiller. Artık vücutları alışmış. Köyümle ilgili bu kadar bilgi verdikten sonra köyde yaptıklarımı hissettiklerimi yazmak istiyorum. Pazartesi günü köye gitmeye karar verdim birden hazırlandım ve çıktım. Köy dolmuşlarında yengemde vardı beraber köye gittik. Köyü çok özlemiştim köyün girişinde kavak ağacı bizi karşıladı ben 21 yaşındayım ve kendimi bildiğimden bu zamana kadar kavak ağacı hep vardı. Belki de köy kurulduğundan bu zamana kadar halen ayakta. Şu anda köy hüzün mevsiminde ağaclar yapraklarını dökmüş kavak yaprakları sarı Köy sarı sonbahar mevsimini yaşıyor. Köyü sarı ve kızıl renk donatmış ve köydeki yaşlılarda aksesuarları oluyor. Köydeki birçok insan artık sahnede hayatlarının son oyununu oynuyorlardı. Ellerinde bastonları köydeki güneş ve sıcak yerlere oturmuşlar şehirden gelenlerden belki çocuklarından bir haber bir ekmek gelir mi diye bekleyişleri, kimin çocuğu olduğumuzu merak etmeleri soruşturmaları vakit geçirmek için bahaneleri. Köyde iki gün kaldım iki gün içerisine birçok şeyi sığdırmaya çalıştım. Bayram dolayısıyla herkes ekmek yapıyordu bayram hazırlığı yapıyorlardı.

Tanığım bütün yaşlıları ziyaret edip resimlerini çektim. Okuluma gittim sınıfıma sırama bakmak için ama yerinde bulamadım. Okulda çok az sayıda öğrenci vardı resimlerini çektim hepsi meraklı gözlerle bana bakıyordu yeğenime arkadaşlarına dağıtması için şeker, toka ve kalem vermiştim. Hepsinin gözünün için gülüp Hatice’nin nesi olduğumu soruyorlardı. Okula gidince çocukluğum arkadaşlarım aklıma geldi ve çok duygulandım. Bizim yerimizde şu anda çok farlı şekilde farklı çocuklar vardı. Galiba hayat bu olsa gerek. Çocukların okulda resimlerini çektim hepsini çektim. Çünkü benim hiç ilkokul fotoğrafım olmadı ve bunun ezikliğini yaşıyorum aynı duruma bu çocuklarında düşmesini istemedim.

    Çocukların istediği tek şey sadece resim çektire bilmekti. Hepsi her resmin kıyısından köşesinden girmeye çalışıyordu. Resimleri çekildiği için mutluluktan gözlerinin içi parlıyordu. İşte mutluluk bu dedim içimden. Hepsinin resmini çektikten sonra oradan gözleri ve yüreği dolu bir şekilde kendi evimize doğru yol aldım. Evimize bahçemize baktım resimlerini çektim ketire çıkıp uzun uzun dağlara baktım düşündüm resim çektim insanın doğup büyüdüğü yer başka oluyor.Her mevsim ayrı bir güzelliği var önemli olan kıymetini bilip yaşaya bilmek.Halamla bütün akrabalarımı yaşlılıları ziyaret ettim oturduk muhabbet ettik mezarlığa gittik.Abimi,nenemi,dedemi,amcamı ve bütün oradaki yatanlar için dua ettik.Birden ölümü düşündüm insanın istemedende olsa aklına geliyor toprağın altı.Hayat kısa bir dk.sonrasına garantimiz yok önemli olan insan olduğumuzu unutmadan yaşamak.Bütün herkes için dua ettikten sonra halamla ayrıldık oradan gözü yaşlı bir şekilde.Gün batımını yakalamak için evimizin arkasına gittim gün batımı resimleri çektim.Çocuklar okuldan geldi onlarla  birlikte resim çekindik.Bütün herkes küçükte olsa bir şeyler hediye etmek için uğraşıyorlardı.(pekmez,üzüm,incir.elma vb..gibi)Dünyalar güzeli çocuğumuza doyamadan ayrıldım.Hala sesine bıkmadan geri dönmek zorunda kaldım.Eskiden orada yaşıyordum şimdi sadece misafir gibi gidip geliyoruz.hayat  ne garip.İnsanı ne yana savuracağı belli olmuyor.O rüzgara kapılıp gidersen geriye dönüşün olmuyor eğer hazırlıklarını sağlam yapmışsan  seni yıkamaz ayakta durursun seni sıyırıp geçer gider.Başka güzelliklerde görüşmek üzere. önemli olan yasadıgımız yer değil yaşadığımız yerdeki güzelliklerin kıymetini bilip sahip çıkmak.ve diyorumki geleceğe bırakacağımız en güzel miras geçmişimiz.....

ÜMMÜ ARICI 22.12.06 SAAT 02 30 CUMA